| تبليغات | X |
با یا بود
صدای آب، دلت را می رباید و شبنمی که در آغوش شقایق به صد ناز نشسته.
آتشک ها در میان شاخ و برگ ها نورافشانی می کنند.
نفسی عمیق می کشی ،سینه ات پر می شود از عطر بهار نارنج
چشمانت را می بندی؛سرت را بالا می آوری ؛آرام چشم ها را می گشایی؛
حالا در قاب نگاهت آسمانی است پر از ستاره های زیبا
ستاره هایی که یکی یکی رنگ می بازند تا دل سیاه شب شکافته شود
کم کم با رفتن سیاهی ها همه ی زیبایی های بهار برایت هویدا می شود:
بهار آمد و گلزار نور باران شد
چمن ز عشق رخ یار لاله افشان شد
سرود عشق زمرغان بوستان بشنو
جمال یار ز گلبرگ سبز تابان شد
ندا به ساقی سر مست گلعذار رسید
که طرف دشت چو رخسار سرخ مستان شد
به غنچه گوی که از روی خویش پرده فکن
که مرغ دل زفراق رخت پریشان شد 1
جوانیم و سر مست از این که دو بهار داریم:بهار طبیعت و بهار زندگی.
شاید در این بهار زندگی گلبن تفکر انتزاعی آن چنان شکوفه کرده که شایدنسیم دلنواز تعبد نتواند گره از کار این همه غنچه بگشاید.
شاید گلبن ما تشنه ی آب حیات تعقل و حقیقت جویی باشد.
و شاید برای گنجینه ی دانایی ها، راه های شناخت برترین حقیقت هستی آن چنان تازه و شگفت انگیز و سوال برانگیز باشد که واژه ی "بایابود".
و بالاخره شاید روزی برسد که بایابود،تنها بهانه برای زندگی باشد.
همان بایابودی که عبارت الاخرای واجب الوجود است،همان واجب الوجودی که عبارت الاخرای"خودآی" است و همان خودآیی که در اثر کثرت استعمال و به مرور زمان "خدا"شده
واین مقدمه ایست برای رسالتی زیبا،انشاءالله سعی داریم در «بایابود» پیرامون بنیادی ترین مسائل جهان بینی که از اساسی ترین دلهره های دوران جوانی است بحث کنیم و در این مسیر از نور قلم آیت الله مصباح یزدی بهره بگیریم
برای رسیدن به حیات طیبیه ای که به یاد او و برای او باشیم
پاورقی:
دیوان امام خمینی (ره)،ص 90
